• Należy pamiętać, że ślimak szary nie jest gatunkiem udomowionym i poza krótkim okresem rozrodu źle znosi życie w warunkach sztucznego mikroklimatu, dużego zagęszczenia w kuwetach i skrzyniach hodowlanych oraz odżywianie się wyłącznie sztucznymi paszami. Dlatego, w praktyce półamatorskiej hodowli ślimaka szarego często spotyka się populacje zdegenerowane niewłaściwym, często wielopokoleniowym przebywaniem w warunkach całorocznej hodowli w pomieszczeniach zamkniętych. Mięso takich ślimaków nie traci wprawdzie swoich walorów konsumpcyjnych, nie stanowią one natomiast dobrego materiału hodowlanego.
  • Ślimak winniczek i ślimak szary wykazują w polikulturze odmienne typy zachowań w ramach dobowego cyklu życiowego, w sposób zróżnicowany reagują na dobowe i sezonowe wahania wilgotności i temperatury powietrza, w związku z tym zajmują w przestrzeni hodowlanej lub w czasie dobowego cyklu życiowego odmienne nisze ekologiczne.
  • Przykładem odmiennych reakcji ślimaków obu gatunków na warunki środowiskowe jest obserwacja, że ślimak winniczek w przeciwieństwie do ślimaka szarego (Maxima) częściej przebywa poza karmnikiem, gdyż w większym stopniu niż ten drugi gatunek wykorzystuje obok mieszanki przemysłowej dla ślimaków również roślinność zieloną oraz właściwości odżywcze gleby, w której chroni się w czasie letnich upałów.
  • Z uwagi na szybkie ogałacanie zagród z młodej roślinności zielonej przez winniczki hodowane w polikulturze ze ślimakiem szarym, zaleca się wczesny wysiew roślin, tak aby po częściowym zdrewnieniu były odporniejsze na przygryzanie przez ślimaki.

W polikulturze obu gatunków należy dbać o trwałość okrywy roślinnej, gdyż w przeciwieństwie do winniczka, ślimak szary nie wykazuje zdolności do zagrzebywania się w ziemi w czasie letnich upałów i w związku z tym lepiej znosi kanikułę pod osłoną roślin, schładzających powietrze w warstwie przyziemnej.
We wspólnych dla obu gatunków zagrodach zbiór jesienny ślimaka towarowego powinien zostać przeprowadzony najpóźniej w połowie września, gdyż w październiku winniczki, w przeciwieństwie do ślimaka szarego, zagrzebują się w ziemi pod wpływem spadku temperatury powietrza i krótszego dnia świetlnego, co w praktyce uniemożliwia ich zbiór.

Źródło: Instytut Zootechniki PIB z Krakowa, Podstawy biologii i technologii hodowlanej ślimaków jadalnych w warunkach krajowych.


Zdjęcia amatorskie -, wynik osobistych przeprowadzonych badań na farmie Snails Garden 2013 - 2020.